Hoe ik terugkijk op mijn zwangerschap

Hoe ik terugkijk op mijn zwangerschap

Misschien komt ons meisje pas over een aantal weken, maar het leek me toch leuk om alvast even op mijn zwangerschap terug te kijken: van de eerste test tot de allerlaatste echo. Hoe heb ik deze bijzondere periode van mijn leven beleefd?

‘Ik ben zwanger!’

Ik weet nog dat ik me de ochtend na kerst ineens ‘vanuit het niets’ heel misselijk voelde. Ik vond dat best raar, dus een paar dagen erna deed ik dus toch maar voor de zekerheid mijn eerste test. De dag dat ik die test wilde halen, ging ik op de fiets en ik merkte toen ineens ook dat het fietsen zwaarder was dan normaal. Ik had minder energie, wat ook raar was, want ik sportte toen nog heel fanatiek. Met mijn conditie zou dus niks mis moeten zijn. Het waren allemaal voortekenen, bleek later, maar ik dacht toen nog heel naïef dat ik dat testje even ‘voor de zekerheid’ ging halen. Ik verwachtte er verder niet veel van.

In eerste instantie haalde ik een goedkope test en deed ‘m vrijwel meteen, terwijl Nick gewoon aan het werk was. Wist ik veel, haha. En ja hoor, na 10 keer de bijsluiter te hebben bestudeerd en na hevig twijfelen, was daar toch echt een tweede streepje te zien. Wow, ik ben zwanger! Ik liet Nick toch maar even weten dat ik hem wat moest laten zien en heb me gelukkig verder weten in te houden tot hij thuiswam. En hij reageerde meteen heel lief en enthousiast!

Nadat we het nieuws enigszins hadden laten bezinken, gingen we na het eten toch nog even een duurdere test halen waarop ook stond aangegeven hoeveel weken ik zwanger zou zijn. Dit bleek al 5 weken te zijn!

Het eerste trimester

Een zwangerschap – met alle kwaaltjes erbij – is bij elke vrouw anders. Ik heb veel geluk gehad met mijn zwangerschap, denk ik. Zo heb ik bijvoorbeeld tot maar 10 weken een beetje last van misselijkheid gehad. Daarna kreeg ik een paar weken wat vaker hoofdpijn en had ik nog een tijdje bekkenklachten. Die bekkenklachten waren eigenlijk mijn eigen schuld, omdat ik de invloed van mijn veranderende hormonen op mijn gewrichten flink onderschat had. Blijkbaar was het (voor mij in ieder geval) geen goed idee om nog gewoon door te gaan met CrossFit en hardlopen. Ik was nog maar net begonnen met CrossFit toen ik zwanger werd, dus dat hielp ook niet mee. Nadat ik een paar keer de bekkenfysiotherapeut had bezocht en wat oefeningen had meegekregen, waren de klachten gelukkig al snel weg.

Na ongeveer 7 weken hadden we de eerste echo en zagen we voor het eerst het hartje kloppen. Zo bijzonder! Het was nu dus ‘echt’. Daarna deelden we het nieuws met mijn moeder, schoonfamilie en goede vrienden. En na 13 weken maakte ik het nieuws bekend op mijn werk en social media. Iedereen reageerde meteen heel lief en enthousiast, heel leuk! Daarna zijn de weken voor mijn gevoel voorbijgevlogen. Tussendoor had ik wel wat standaardkwaaltjes, zoals bandenpijn en vermoeidheid, maar ik bleef lekker actief. Zo deed ik nog krachttraining, ging ik af en toe zwemmen en wandelde ik veel.

Het tweede trimester

Na 16 weken besloten we een ‘pretecho’ te doen waarop we het geslacht konden zien. Dit was ook weer een heel bijzonder moment! Ik had steeds heel sterk het idee dat het jongetje zou zijn, maar het bleek toch echt een meisje te zijn. We vonden het beiden even leuk, maar nu gaf het toch meer beeld bij de baby en konden we gerichter een naam bedenken, inkopen doen, etc.

Het tweede trimester voelde ik me verder echt top, mijn buikje zag er nog heel mooi en bescheiden uit en ik kon nog van alles doen. Zo gingen we nog even lekker samen op vakantie, namen we nog even bewust tijd voor elkaar en gingen we uit eten. De baby bleef lekker doorgroeien en dat was ook wel te zien aan mijn buik. Vanaf het derde trimester ging het helemaal hard. We maken elke week foto’s en daarop zag je steeds heel duidelijk verschil. Leuk om te zien!

Het derde trimester

Ik merkte al snel dat het derde trimester was begonnen. Mijn buik werd steeds zwaarder, ik kreeg last van indalingsweeën en wat andere ongemakken. Ik heb nog tot 32 weken krachtoefeningen kunnen doen. Daarna vond ik dat niet fijn meer door de harde buiken die ik ervan kreeg. Ik besloot alleen nog maar wat wandelingetjes te maken, in huis het een en ander te doen en ook vooral mijn rust te pakken. Na de bevalling pak ik het sporten wel weer rustig op, en dan is het ook weer leuker en aangenamer om te doen.

De allerlaatste echo was een groei- en liggingsecho om te kijken hoeveel de baby weegt en of ze is ingedaald. Ze is op dat moment 3 kg en inmiddels ook keurig ingedaald. Zo fijn om te weten!

Zwanger zijn: wat een avontuur!

De zwangerschap is een heel proces op zich: van de eerste test en het kloppende hartje van de baby tot het verlof en de allerlaatste echo. En tussen alle gierende hormonen, medische controles en bijzondere momenten in, moet er ook nog eens veel geregeld en gekocht worden. Hoewel dit alles bij elkaar soms best overweldigend was, vond ik het leuk dat we hierdoor samen veel ‘voorpret’ gehad hebben en langzaam konden groeien naar de eindsprint: de laatste paar weken en natuurlijk straks de bevalling.

We zijn blij en dankbaar dat ik zwanger mocht worden en dat alle controles tot nu toe goed verliepen. Ik kijk terug op een fijne, gezonde zwangerschap en we kunnen niet wachten om ons kleine meisje straks in onze armen te sluiten… 🙂

Waarschijnlijk was dit het laatste artikel over mijn zwangerschap, en anders volgt er nog een laatste, korte update. Wie weet! Vond je het leuk om deze bijzondere periode van mij te volgen?



3 thoughts on “Hoe ik terugkijk op mijn zwangerschap”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *