En toen was het klaar. Méér dan klaar.

En toen was het klaar. Méér dan klaar.

‘Om eerlijk te zijn, vond ik je er al moe uitzien de laatste tijd.’ Dit zei een vriendin laatst tegen me terwijl we in een koffietentje zaten en ik met vochtige ogen zei dat het niet goed gaat. Helemaal niet goed. Volgens het CBS heeft 16,6 procent van de werknemers van de 25- tot 35-jarigen burn-outklachten. En ja, ik ben er daar één van. De typisch overwerkte millennial. Helemaal hip, on trend en (niet zo) happening.

Doorgaan, doorgaan, doorgaan

Ik ging altijd maar door. Met een drukke baan en een studie ernaast zat ik in een strikt ‘regime’ dat ik mezelf had opgelegd. Doorgaan, doorgaan, doorgaan. Niet zeuren, gewoon knallen. ‘Nu ben je nog jong, heb je geen hypotheek, geen kinderen, dus nu is de tijd.’ Yep, mijn verstand had daar zeker gelijk in, maar als je – net als ik – alleen maar doorgaat, continu gestrest bent en te weinig tijd maakt voor leuke dingen … dan is het een keer klaar. Tel daarbij op dat ik een baan had die eigenlijk niet zo bij mij paste en daardoor ontzettend veel van mij vroeg, en dan is het méér dan klaar. Met andere woorden: ik ging continu over grenzen heen en deed niet wat mij gelukkig maakte. Sterker nog: wat zijn die ‘grenzen’? Dat is een vraag waarop ik het antwoord nog niet gevonden heb.

Grenzen bewaken

Ja, die grenzen dus. Toen ik voor de zoveelste keer helemaal vastliep op m’n werk, was het moment daar. Ik durfde eindelijk aan mezelf toe te geven dat ik niet meer kon. Het kon ook zo niet meer verder. Dus een paar dagen later zat ik bij de dokter. ‘Ja, je bent overbelast en je kunt het beste met een praktijkondersteuner praten over het bewaken van je grenzen.’ Ik wist nog dat ik dacht: hè, mijn grenzen bewaken, wat heeft dat er dan mee te maken?’ Ik begreep er niets van op dat moment. Pas later viel het kwartje: ja, dat heb ik inderdaad niet gedaan. Als iemand me wat vroeg, dan was het al snel: ja hoor, prima, doe ik wel even. Ook al raakte ik volledig in de stress, toch deed ik alles wat me gevraagd werd. Dom? Ja, best wel. Leerzaam? Dat ook, want ik zie nu pas in waar ik al die tijd mee bezig was. Dat is de eerste stap. Nu moet ik dus nog die ‘grenzen’ ontdekken en leren om deze te bewaken …

Karaktertrekjes

Hoe het kan dat de ene persoon overspannen is of zelfs een burn-out heeft of krijgt, en de ander niet? Simpel: de ene is daar nou eenmaal gevoeliger voor dan een ander. Bepaalde karaktereigenschappen kunnen ervoor zorgen dat je er gevoelig voor bent. Zo kan ik heel wat karaktereigenschappen afstrepen: perfectionistisch: check, loyaal: check, groot verantwoordelijkheidsgevoel: check, en ga zo maar door.

Rust

Het is heel gek om ineens thuis te zitten. Iedereen ‘rent’ en ik sjok er ergens achteraan. Zo voelt het. Terwijl ik nog maar twee weken geleden ook nog een van die renners was. Ja, het kan raar lopen. Ik geloof wel – heel cliché – dat waar er één deur sluit, de ander weer opengaat. Dat er echt wel weer betere tijden komen. En dat deze periode van rust en bezinning alleen maar heel goed en leerzaam is, om mijn grenzen te leren kennen en te ontdekken waar ik energie van krijg, en wat me energie kóst. Dat neemt niet weg dat het ook een ontzettend moeilijke tijd is en dat ik me heel kwetsbaar voel. Het voelt alsof er heel groot ‘LOSER’ op mijn voorhoofd staat, maar ik weet ook dat ik zo niet moet denken. Dat ik geen loser ben. En dat ik er juist als een grotere winnaar uit ga komen dan ooit tevoren. Met een beetje hulp, maar daar is niets mis mee.

Herkenbaar? Let me know. Samen staan we sterk!



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *