Post partum: liefde voor jezelf én je lijf na de zwangerschap

Post partum: liefde voor jezelf én je lijf na de zwangerschap

Het valt me op dat veel mama’s niet tevreden zijn met zichzelf en hun lichaam na de zwangerschap. Met hun borsten, ‘tijgerstrepen’, slappe huid of extra kilo’s. Ze voelen zich ook anders: in hun vel, in hun nieuwe rol als moeder, in alles eigenlijk. En je bent niet de enige, geloof mij.

Niet dat ik hoef te klagen met mijn maatje 36 en redelijk ongeschonden huid, zeker niet, en dat realiseer ik me maar al te goed. En toch heb ik ook mijn onzekerheden en is mijn lijf nooit meer zoals-ie eerst was. Zo ziet mijn navel er anders uit, had ik lang last van een diastase en is de huid van mijn buik iets losser gaan zitten. Ook voelde ik me een tijd ‘anders’ – alsof mijn lichaam nog niet echt van mij was. Daar moest ik in het begin echt aan wennen en ik geloof dat ik nog steeds midden in dat proces zit. En weet je, dat is oké.

Nooit meer hetzelfde

Negen maanden lang heeft mijn lijf namelijk een kindje laten groeien. Dat is toch superbijzonder? En het zou toch juist raar zijn als je dan daarna weer ‘gewoon’ de oude zou zijn? Alsof er niks gebeurd is. Al komt je post-partumlijf in de buurt van hoe die was, dan nog bén je niet meer hetzelfde en voel je je ook misschien niet meer zoals eerst. Ook dat is helemaal oké.

In zwangerschapsboeken en -blogs lees je eigenlijk alleen maar over het proces van zwanger zijn en je lichaam erna, maar bijna niet over wat dat allemaal mentaal met je doet. Want dat jijzelf en je lichaam (ook maar enigszins) verandert is een feit, maar hoe je erna over jezelf én je lijf voelt is nog een raadsel.

Negen maanden op, negen maanden af

Ik heb me daar echt op verkeken. Zwanger zijn en een kindje krijgen is ontzettend mooi en bijzonder, maar we mogen ook best stilstaan bij het proces erna. Het is niet voor niets negen maanden op, negen maanden af: zowel fysiek als mentaal. Je moet jezelf – de ‘nieuwe’ jij – als het ware weer helemaal uitvinden. Dat kost tijd, en geloof me, langzamerhand komt het weer goed. Het slaapgebrek wordt minder, de hormonen vinden weer hun oude plek en je vindt je nieuwe rol als moeder steeds beter. Tegen mijn nog zwangere zelf zou ik zeggen: wees lief voor jezelf en gun jezelf de tijd.

Niemand verwacht dat je weer in no time je oude zelf wordt, alleen jij misschien. Maar laten we eerlijk zijn: je oude zelf bestaat niet meer, vanaf het begin dat je je eerste kind krijgt. Wel een verbeterde en zelfs nog mooiere zelf!



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *