Livia 1 jaar – mijn eerste jaar als moeder

Livia 1 jaar – mijn eerste jaar als moeder

Hoera, Livia is op 1 september 1 jaar geworden! Geen baby meer, maar een dreumes. Gek is dat, maar zo leuk! De laatste keer dat ik een soortgelijke update schreef was toen ze nog maar twee maanden was, dus hoog tijd voor een terugblik.

De tijd dat Livia nog maar een heel klein frummeltje was, ligt alweer een tijdje achter ons. Hoewel die babytijd heel bijzonder was, ben ik stiekem ook blij dat-ie voorbij is. Ik vind het nu zo leuk dat ze echt een ‘persoontje’ is met haar eigen karaktertrekjes en eigen willetje, dat ze lekker door de kamer schuift – ja, kruipen doet ze niet – en ze nu steeds meer bewust is van de mensen om haar heen. Laatst hebben we met haar ‘hoera!’ geoefend en als ze dat dan nadoet, is dat echt hilarisch.

Oftewel: ik vind het moederschap steeds leuker worden. Ook prijs ik me gelukkig met een (tot nu toe) goed slapend kind; dat scheelt ook zoveel. Daardoor kan ik weer lekker sporten en is werken ernaast ook goed te doen. Het gaat dus eigenlijk heel goed!

Het eerste jaar

Ze zeggen weleens dat het eerste jaar met een kind het zwaarst is. En ik kan het hier alleen maar mee eens zijn. Hoe mooi het ook kán zijn in het begin, het is gewoon keihard bikkelen. Ik zeg expres ‘kan’ want een roze (of blauwe) wolk is niet per se vanzelfsprekend.

Mijn wolk was, vooral in het begin, niet heel roze. Ik was helemaal dolverliefd op ons meisje, maar de borstvoeding liep bijvoorbeeld voor geen meter. Tijdens de zwangerschap had ik me blind gestaard op borstvoeding, want ja, dat is nou eenmaal wel de beste voeding voor je baby. Ik had er van alles over gelezen en zelfs nog een bijeenkomst over bijgewoond. Maar toen Livia er eenmaal was, deed het enorm veel pijn en kwam het gewoon niet op gang. De hele kraamweek en die week erna ook nog, stond in het teken van kolven, aanleggen, pijn lijden. Verschrikkelijk. Heel lang voelde het alsof ik gefaald had en schaamde ik me dat het niet gelukt was, maar toen ik het eenmaal los had gelaten, kon ik eindelijk echt genieten. Mocht er een tweede komen, dan zou ik hier veel makkelijker in zijn.

Ontoerekeningsvatbaar

Ook snap ik heel goed dat veel stellen relatieproblemen krijgen of zelfs uit elkaar gaan de eerste paar jaren na het krijgen van een kind (of meerdere). Feit is dat je relatie onder druk komt te staan, vooral in het begin. En dat is helemaal niet gek: je bent voor het eerst ouders, verantwoordelijk voor een hulpeloos wezentje met de nodige zorgen, in het bezit van een hormonenbom (de vrouw dan) en hebt beiden slaapgebrek van hier tot Tokio. Dan ben je gewoon niet voor reden vatbaar, klaar. Zie dan maar eens ook nog een fantastische, lieve partner te zijn. Gelukkig zijn Nick en ik een sterk team dat goed op elkaar ingespeeld is, dus we kunnen wel tegen een stootje. Maar het is geen kattenpis, dat eerste jaar.

Is dat eerste jaar dan alleen maar zwaar? Nee, zeker niet. Het was ook vooral genieten! Heerlijk vond ik het, dat eindeloze kroelen, wandelingetjes in de draagzak, dat babygeurtje en gepruttel en dat je uit elkaar ploft van intense liefde. Dus het is ook waar wat ze zeggen: je krijgt er zóveel voor terug.

Nu op naar het tweede jaar met een eigenwijze, vrolijke en beweeglijke dreumes! Ik heb er zin in!

Hoe vond jij het eerste jaar met je kindje?



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *