Welkom mooie Livia – mijn eerste twee maanden als moeder

Welkom mooie Livia – mijn eerste twee maanden als moeder

Ik was 39 weken zwanger toen ik voor het laatst een artikel schreef. Inmiddels is Livia alweer twee maanden en hebben we allemaal onze draai weer een beetje gevonden, dus hoog tijd voor een update!

Maar eerst nog even ‘terugspoelen’ naar mijn zwangerschap. Deze was fijn – zonder al te veel vervelende kwaaltjes – maar na twee extreme hittegolven was ik er toch wel echt klaar mee. Ik moest alleen nog even geduld hebben, want Livia besloot pas na precies 41 weken te komen. Een bevalling die iets anders uitpakte dan verwacht, maar na ‘slechts’ acht uur was ze er al. Dat voelde toen natuurlijk niet zo, maar ik mag zeker niet klagen en ik kijk er dan ook positief op terug.

De eerste weken waren intens, emotioneel en overweldigend. Ineens heb je een klein frummeltje in je handen waar je ontzettend veel liefde en verantwoordelijkheid voor voelt. Ik deed mijn uiterste best om alle informatie van de kraamhulp op te slaan – in hoeverre dat kan met slaapgebrek van hier tot Tokio, gierende hormonen en (spier)pijn tot op het bot. Gelukkig hielp Nick ook heel goed met alles, wat superfijn was.

Livia

Nu is Livia dus alweer twee maanden bij ons. Elke dag voelt als een cadeautje met haar: een cadeau dat nooit meer weggaat en dat we elke dag weer kunnen uitpakken. Ongelooflijk. Ik wist niet dat je zo ‘op’ kunt zijn (‘moe’ is een understatement), maar je tegelijkertijd ook intens gelukkig kunt voelen.

Livia is een vrolijke, gezonde baby. Ze slaapt goed (voor een baby dan) en groeit lekker door. Ik merk nu al dat ze heel nieuwsgierig en actief is. Daarin lijkt ze echt op ons allebei. Heel leuk om te zien! Nick is inmiddels weer aan het werk en ik ben nog aan het genieten van mijn tijd met ons kleine meisje. Ik vind het fijn dat ik op dit moment alles nog met haar in mijn eigen tempo kan doen, zonder haast en veel verplichtingen. Hoewel ik er wel tegenop zie om haar straks ‘achter te laten’, begin ik langzaam maar zeker ook weer zin te krijgen in mijn werk. Ik hoop dat ik me tegen die tijd dan wel iets fitter voel dan nu…

Wake-upcall

Over fit zijn gesproken: ik probeer ook weer een beetje te sporten. Ik ben van het weekend alleen even flink teruggeroepen door mijn lichaam. Door de slepende vermoeidheid kwam alles eruit, letterlijk. Dit was een wake-upcall: ik moet echt eerder naar bed en het wat rustiger aan gaan doen. Ik kan natuurlijk niet verwachten van mezelf dat ik alles nog gewoon kan zoals eerst, terwijl ik vaak maar hooguit vijf uur aaneen slaap. Dus, even een stapje terug. Ik blijf voorlopig lekker elke dag in ieder geval een half uurtje wandelen met Livia (als het weer een beetje oké is) en verder zie ik het wel. Helaas is krachttraining voorlopig nog iets te veel gevraagd.

Dit was ‘m alweer. De komende tijd geniet ik nog even extra van Livia, hoop ik dat ze steeds meer doorslaapt en ik me weer langzaam iets energieker ga voelen. Tot de volgende keer!



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *